Drodzy Rodzice, gramy do jednej bramki
Wasze wsparcie ma ogromne znaczenie. Pomóżmy dzieciom czerpać z piłki radość, odwagę i pewność siebie — niezależnie od wyniku.
Najważniejsza zasada
Trener prowadzi. Rodzic wspiera.
Podczas treningu i meczu nie podpowiadaj dziecku, gdzie ma biec, komu podać ani jak rozegrać akcję. Nawet dobra rada z boku może być sprzeczna z zadaniem trenera, rozpraszać i odbierać zawodnikowi możliwość samodzielnego podejmowania decyzji.
Tak wspieramy
- kibicujemy całej drużynie, nie tylko własnemu dziecku,
- doceniamy wysiłek, odwagę, współpracę i postęp,
- okazujemy spokój także po błędzie lub straconej bramce,
- szanujemy zawodników, trenerów, sędziów i rywali,
- pozwalamy dzieciom uczyć się przez próby i pomyłki,
- pamiętamy, że na pierwszym miejscu są radość i rozwój.
Tego unikamy
- krzyku i wydawania poleceń z trybun lub zza linii,
- krytykowania błędów, decyzji trenera albo sędziego,
- porównywania dziecka z koleżankami i kolegami,
- rozliczania wyłącznie z bramek i wyniku meczu,
- wywierania presji przed grą i analizowania każdego zagrania po niej,
- przenoszenia własnych ambicji i emocji na dziecko.
Dobry doping brzmi pozytywnie
Zamiast kierować grą, zauważajmy starania i małe sukcesy. Krótki, życzliwy komunikat dodaje odwagi i nie odbiera dziecku skupienia.
Po ostatnim gwizdku
Najpierw emocje dziecka, później rozmowa
Daj dziecku chwilę i pozwól mu opowiedzieć o grze własnymi słowami. Nie rozpoczynaj drogi do domu od oceny błędów. Jeśli chce rozmawiać, pytaj z ciekawością:
- Dobrze się bawiłeś / bawiłaś?
- Co dziś sprawiło Ci najwięcej radości?
- Z czego jesteś najbardziej dumny / dumna?
- Czego nowego się nauczyłeś / nauczyłaś?
Rodzic i trener są w jednej drużynie
Pytania lub wątpliwości omów z trenerem spokojnie, poza treningiem i meczem — nigdy przy dzieciach ani w emocjach tuż po spotkaniu. Wspólny, jasny przekaz dorosłych daje młodemu zawodnikowi poczucie bezpieczeństwa i najlepsze warunki do rozwoju.